Reisverslag Oekraïne 2016

Na 5 jaar ga ik eindelijk weer op reis naar Oekraïne. En dat is een heerlijk gevoel!

Ik vlieg samen met Gerry te Slaa, want ook zij is erg benieuwd naar het land, de omstandigheden, en ons project…Als we aankomen op het vliegveld in Debrecen staat er een taxi voor ons klaar om ons naar de Ark te brengen, onze vaste verblijfplaats als we daar zijn. En daar wacht Sanyi onze contactpersoon samen met 2 meiden van het ziekenhuis ons op! (Jorien en Ciska) Een warm welkom! En het voelt….alsof ik er gisteren nog was, zo vertrouwd!

alie-sanyi-gerry

Ik kruip ‘s avonds zelfs in “mijn eigen” bed, en dat is toch ook wel heel erg leuk. Gerry en ik delen een kamer voor 7 personen, dus we hebben heerlijk de ruimte voor onze spullen. De volgende ochtend om 8 uur worden we opgepikt en gaan we naar het ziekenhuis. Ik voel de opwinding om iedereen weer te gaan zien. En ook dat is weer een warm bad!

Vladimir, de hoofdarts ontvangt ons met open armen en we gaan de hele afdeling weer over, mogen overal kijken en foto’s maken. Daarna lekker koffie drinken met koek, met een aantal doktoren en verpleegkundigen, in de keuken die ze hebben kunnen vervangen door geld wat wij beschikbaar hebben kunnen stellen.

Sanyi,  is onze tolk deze dagen, want zonder hem wordt een gesprek wel heel erg lastig, al komen we met handen en voeten soms toch al heel ver.

Dan gaan we naar beneden naar de afdeling van de kindjes waar Jorien en Ciska werken. Ook hier mogen we even heerlijk mee helpen met flesjes geven. En ook hier weer bekende mensen, waaronder de hoofdzuster van de afdeling. En ook hier is gelijk de herkenning! En dus…een dikke knuffel.

Als we ‘s middags terug komen in de Ark, is Flora gearriveerd met een groep. Flora is van het straatkinderenproject en woont al weer een aantal jaren in Nederland, maar ze heeft lang hier gewoond met haar man (die eerst onze contactpersoon was in het ziekenhuis), dus dit is wel een hele grote verrassing!  We kletsen heerlijk bij in de week die voor ons ligt.

Het mooie in de Ark is dat daar bijna altijd meer mensen en groepen logeren die allemaal een ander project daar hebben, maar dat je dus veel van elkaar hoort tijdens de maaltijden en ook daarin heel veel gemeenschappelijks voelt en ervaart.

De zondag wordt een rustige dag, waar we alleen eind van de dag naar Muncatchovo naar de zigeunerkerk hopen te gaan….maar….in de Oek loopt het vaak anders, en zo ook deze dag. We zitten aan het ontbijt met onze mede logees en krijgen mee wat zij die dag gaan doen. Gerry vraagt of we misschien met hen mee mogen. De groep splitst zich op en zo gaat Gerry mee naar een gehandicapten opvang dat is opgezet door een Nederlands echtpaar, en bezoek ik die dag 2 zigeunerkampen, en dat vind ik echt geweldig!

Ik voel en zie op het kamp altijd het pure leven en dat raakt me, al zijn de omstandigheden waarin de mensen wonen vaak erbarmelijk (voor onze begrippen). Op het eerste kamp vieren we een dienst mee in de kerk die voor op het terrein staat, mensen zingen vol overgave en aanbidding, er gaat een enorme kracht en enthousiasme vanuit. Daarna krijgen we een kleine rondleiding over het kamp, wat veel indruk maakt. Ook lopen er altijd hordes kinderen mee, de een nog zwarter dan de andere…

Dan gaan we door naar het tweede kamp. Daar wordt een kerk gebouwd door een gemeente hier in Nederland en we gaan kijken hoe ver dat proces is. De pastor die ons daar ontvangt neemt ons mee om even ergens een pizza te gaan eten en dan voel ik vooral het grote contrast, want we zitten in een heerlijk schoon restaurant, eten lekker en gaan vervolgens weer terug naar het pure leven. Ook hier gaan we een rondje over het kamp en gaan in een klein huisje naar binnen. Er is een woon/slaapkamer van 3 bij 3 denk ik ongeveer en een klein voorportaal. Al snel wordt duidelijk dat we hier de dienst gaan vieren, want er komen steeds meer mannen, vrouwen en kinderen binnen.

Het is er bloedheet en er hangt een indringende geur van vuil, maar het is zo ontzettend indrukwekkend. We zitten en staan allemaal heel dicht tegen elkaar en ik voel de intense verbondenheid zo diep…En ook hier is het zingen weer zo vol blijdschap en overgave…

Ik kan de woorden niet verstaan en toch op de een of andere manier, is er herkenning en weet ik een beetje waar het over gaat, en dat vind ik ook echt bijzonder. Aan het eind van de dienst geven mensen elkaar een knuffel, en dus ook aan ons, wat voel ik me rijk! Wat voel ik me gezegend, dat ik dit mee heb mogen maken, heb mogen ervaren en samen met deze mensen heb mogen vieren.

We zijn allemaal erg onder de indruk. Dan vervolgen we onze weg verder over het kamp, en maak ik de nodige plaatjes, want hier wil ik altijd alles wel vast leggen wat ik zie.

Maandagmorgen gaan we naar het kamp in Beregowo om ons sponsorgezin te bezoeken. Eerst gaan we naar de supermarkt om een pakket met levensmiddelen te kopen van het geld dat ik heb mee gekregen hier uit Nederland voor het gezin. En ook hier een heel hartelijk en warm welkom. De hele fam is thuis, op de oudste dochter na. We hebben ook wat dingen mee genomen voor de kinderen uit Nederland en de kleinste vindt al snel de ballonnen!

Met hulp van Sanyi kunnen we wat dingen vragen en horen we dat de vader af en toe wat langer van huis is om in Kiév te kunnen werken voor zijn gezin. Ze hebben 7 kinderen, maar gaan daar zo liefdevol mee om, hartverwarmend om te zien en heel erg fijn dat we hier maandelijks een klein stukje aan bij kunnen dragen.

‘S middags gaan we naar de opslag en zien hoe ze daar alle spullen die o.a. wij verzenden daar uitzoeken, dat is best een hele klus telkens. Maar het is ook heel goed om te kunnen zien wat er vooral nodig is, maar ook wat niet nodig is of waar ze niets mee kunnen in het ziekenhuis, omdat aansluitingen niet passen of om een andere reden. We maken een nieuwe lijst en gaan hiermee in Nederland aan de slag.

“Heel toevallig” kwamen we Zoltie tegen op straat, hij is de zoon van Erzekanenie, de vrouw waar ik in 2004 twee weken gelogeerd heb. We lagen met 4 meiden op matrassen bij haar in de woonkamer…En ook dit is zo leuk, want het is voor haar natuurlijk een complete verrassing, maar gelijk ook bij haar de herkenning!

En dan loopt onze week Oekraïne ten einde, en is het de tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Wat hebben we veel gezien, wat een warme ontmoetingen, zinvolle gesprekken, en intens waardevolle ervaringen nemen we weer mee…

En hier gaan we verder met wat we al 14 jaar doen, helpen waar het zo nodig is, en dat maakt blij en heel erg dankbaar!

Alie

Reisverslag 2009

20 maart en het is zover we vertrekken richting de Oekraïne.

Met vertrouwde gezichten, maar ook dit keer weer verschillende nieuwe gezichten. Twee dagen samen reizen geeft toch heel snel verbondenheid en
het is bijzonder hoe snel je je weer vertrouwd voelt met iedereen.

Heerlijk om na die twee dagen aan te komen in Beregowo, het voelt ook daar als thuis komen. Er wacht zoals als altijd een warme maaltijd en een warm welkom door Flora en Edwin. De volgende dag gaan we naar de kerkdienst in het zigeunerkamp in Mucatchovo, en dat is ook telkens weer erg indrukwekkend. Ik voel en ervaar daar altijd een enorme puurheid in de dienst en dat raakt me telkens weer.

Lees verder

Hartverwarmend

Toen ik terugkwam na de eerste reis boden mensen hier spontaan kleding aan. We hebben toen besloten om eenmalig hier een inzameling te houden in het dorp. Mensen die spullen kwamen brengen zeiden “we bewaren het volgend jaar weer voor jullie”.

En het bleef niet bij die eenmalige inzameling. Het jaar daarop hebben we overleg gehad met de kerken en werd er in de hele gemeente Borculo en Eibergen ingezameld. Ook was ik ondertussen op de kraamafdeling van het ziekenhuis in Beregowo geweest en ook daar wist ik niet wat ik zag. Veel oude en kapotte spullen waar ze mee moesten werken en ook op deze afdeling hadden ze gebrek aan zoveel spullen. Wegwerphandschoenen werden na de bevalling omgespoeld en hingen daar te drogen voor de volgende bevalling. Er lagen touwtjes op een doek in een open ruimte, dus niet steriel, om de navelstreng mee af te klemmen. Niet te geloven!

Hier in Nederland blijven bijna altijd spullen over van een kraampakket en mensen weten vaak ook niet wat ze ermee moeten. Vervolgens krijgen ze bij een volgende zwangerschap weer een nieuw pakket. Ik heb daar toen beloofd dat ik hier mijn best zou gaan doen om ook voor die afdeling spullen in te gaan zamelen en dat is gelukt.

Veel collega’s, maar ook andere mensen weten ons te vinden en inmiddels voorzien we ook de kraamafdeling van heel veel spullen!
Toen ik daarna weer op de kraamafdeling kwam zag hoe blij ze met alle spullen waren. De hoofdzuster knuffelde me letterlijk plat toen ik binnenkwam (na 3 jaar) en dat zei meer dan woorden….

HARTVERWARMEND!!!

Alie Zieverink

Reisverslag 2007

We vertrekken met twee busjes richting de Oekraïne.

Op maandagmorgen worden we warm en hartelijk ontvangen. We zijn hier al een aantal keren geweest en het is dus gelijk weer heel vertrouwd. We beginnen bij de baby’s en dat zijn er 10 op dit moment, dus best veel. We krijgen voor deze weken een aantal zorgkindjes onder onze hoede. Dat houdt in dat we vooral deze kindjes elke keer de fles geven en daarna heerlijk een poosje bij ons houden om ze te laten boeren, te wiegen en te knuffelen, heel veel knuffelen.

De kindjes genieten intens, maar wij niet minder. Als de baby’s, horen te, slapen is het de bedoeling dat we naar de grotere kinderen gaan om voor hen te gaan zorgen. Ik merk dat alle baby’s vaak nog lang niet slapen en heb zo sterk de behoefte om bij hen te blijven om ze om de beurt in slaap te wiegen. Omdat we met ons zessen zijn is dat geen probleem en zo mag ik een kleine twee weken heel veel geven, maar daardoor vooral ook heel veel ontvangen van deze kleine, zo kwetsbare, kindjes.

Lees verder

Reisverslag 2004

Na een bewogen reis komen we aan op de plaats van bestemming. Als we het ziekenhuis binnenlopen is het net of ik er gisteren nog was. We komen de kamer binnen en daar liggen ze, al die kleine dropjes. Ik haal Sylvia uit bed, nog voor ik mijn uniform aan heb. Zij wordt mijn kindje, samen met de tweeling Eva en Victoria en Rudi, ook een heerlijk mannetje. Het is weer intens voelen en leven en heel veel kussen en knuffelen.

Het is nog maar de 2e dag in het ziekenhuis maar ik smelt. Ik loop al weer volop te kussen en te knuffelen en het duurt dus nogal voor ik mijn uniform aan heb. We mochten vandaag gaan badderen, dus dat doen we. Als eerste doe ik Victoria, maar ze is zo bang, ze vindt het verschrikkelijk eng. Op de kamer bij de anderen komt ze weer tot rust. We realiseren ons dat ze waarschijnlijk nog nooit, ze is 1 jaar en 4 maand, van de babykamer af is geweest.
Daarna ga ik Rudy badderen. Hij is een half jaar en laat het allemaal heerlijk over zich heen komen.

Op de gang staat zuster Svetlana en dokter Lydia die we 2 jaar geleden hebben ontmoet. En weer gaan we knuffelen en zoenen. Ook onze oude zuster komt er even bij en ik krijg van haar een dikke zoen. Ik merk dat ik weer helemaal overstroom en leef van top tot teen. Daarna hebben we een bijeenkomst voor de sponsorgezinnen. Als we aan komen lopen staat er een hele groep zigeunervrouwen met kinderen, een plaatje om te zien.

Lees verder