Maandelijks archief: september 2016

Reisverslag Oekraïne 2016

Na 5 jaar ga ik eindelijk weer op reis naar Oekraïne. En dat is een heerlijk gevoel!

Ik vlieg samen met Gerry te Slaa, want ook zij is erg benieuwd naar het land, de omstandigheden, en ons project…Als we aankomen op het vliegveld in Debrecen staat er een taxi voor ons klaar om ons naar de Ark te brengen, onze vaste verblijfplaats als we daar zijn. En daar wacht Sanyi onze contactpersoon samen met 2 meiden van het ziekenhuis ons op! (Jorien en Ciska) Een warm welkom! En het voelt….alsof ik er gisteren nog was, zo vertrouwd!

alie-sanyi-gerry

Ik kruip ‘s avonds zelfs in “mijn eigen” bed, en dat is toch ook wel heel erg leuk. Gerry en ik delen een kamer voor 7 personen, dus we hebben heerlijk de ruimte voor onze spullen. De volgende ochtend om 8 uur worden we opgepikt en gaan we naar het ziekenhuis. Ik voel de opwinding om iedereen weer te gaan zien. En ook dat is weer een warm bad!

Vladimir, de hoofdarts ontvangt ons met open armen en we gaan de hele afdeling weer over, mogen overal kijken en foto’s maken. Daarna lekker koffie drinken met koek, met een aantal doktoren en verpleegkundigen, in de keuken die ze hebben kunnen vervangen door geld wat wij beschikbaar hebben kunnen stellen.

Sanyi,  is onze tolk deze dagen, want zonder hem wordt een gesprek wel heel erg lastig, al komen we met handen en voeten soms toch al heel ver.

Dan gaan we naar beneden naar de afdeling van de kindjes waar Jorien en Ciska werken. Ook hier mogen we even heerlijk mee helpen met flesjes geven. En ook hier weer bekende mensen, waaronder de hoofdzuster van de afdeling. En ook hier is gelijk de herkenning! En dus…een dikke knuffel.

Als we ‘s middags terug komen in de Ark, is Flora gearriveerd met een groep. Flora is van het straatkinderenproject en woont al weer een aantal jaren in Nederland, maar ze heeft lang hier gewoond met haar man (die eerst onze contactpersoon was in het ziekenhuis), dus dit is wel een hele grote verrassing!  We kletsen heerlijk bij in de week die voor ons ligt.

Het mooie in de Ark is dat daar bijna altijd meer mensen en groepen logeren die allemaal een ander project daar hebben, maar dat je dus veel van elkaar hoort tijdens de maaltijden en ook daarin heel veel gemeenschappelijks voelt en ervaart.

De zondag wordt een rustige dag, waar we alleen eind van de dag naar Muncatchovo naar de zigeunerkerk hopen te gaan….maar….in de Oek loopt het vaak anders, en zo ook deze dag. We zitten aan het ontbijt met onze mede logees en krijgen mee wat zij die dag gaan doen. Gerry vraagt of we misschien met hen mee mogen. De groep splitst zich op en zo gaat Gerry mee naar een gehandicapten opvang dat is opgezet door een Nederlands echtpaar, en bezoek ik die dag 2 zigeunerkampen, en dat vind ik echt geweldig!

Ik voel en zie op het kamp altijd het pure leven en dat raakt me, al zijn de omstandigheden waarin de mensen wonen vaak erbarmelijk (voor onze begrippen). Op het eerste kamp vieren we een dienst mee in de kerk die voor op het terrein staat, mensen zingen vol overgave en aanbidding, er gaat een enorme kracht en enthousiasme vanuit. Daarna krijgen we een kleine rondleiding over het kamp, wat veel indruk maakt. Ook lopen er altijd hordes kinderen mee, de een nog zwarter dan de andere…

Dan gaan we door naar het tweede kamp. Daar wordt een kerk gebouwd door een gemeente hier in Nederland en we gaan kijken hoe ver dat proces is. De pastor die ons daar ontvangt neemt ons mee om even ergens een pizza te gaan eten en dan voel ik vooral het grote contrast, want we zitten in een heerlijk schoon restaurant, eten lekker en gaan vervolgens weer terug naar het pure leven. Ook hier gaan we een rondje over het kamp en gaan in een klein huisje naar binnen. Er is een woon/slaapkamer van 3 bij 3 denk ik ongeveer en een klein voorportaal. Al snel wordt duidelijk dat we hier de dienst gaan vieren, want er komen steeds meer mannen, vrouwen en kinderen binnen.

Het is er bloedheet en er hangt een indringende geur van vuil, maar het is zo ontzettend indrukwekkend. We zitten en staan allemaal heel dicht tegen elkaar en ik voel de intense verbondenheid zo diep…En ook hier is het zingen weer zo vol blijdschap en overgave…

Ik kan de woorden niet verstaan en toch op de een of andere manier, is er herkenning en weet ik een beetje waar het over gaat, en dat vind ik ook echt bijzonder. Aan het eind van de dienst geven mensen elkaar een knuffel, en dus ook aan ons, wat voel ik me rijk! Wat voel ik me gezegend, dat ik dit mee heb mogen maken, heb mogen ervaren en samen met deze mensen heb mogen vieren.

We zijn allemaal erg onder de indruk. Dan vervolgen we onze weg verder over het kamp, en maak ik de nodige plaatjes, want hier wil ik altijd alles wel vast leggen wat ik zie.

Maandagmorgen gaan we naar het kamp in Beregowo om ons sponsorgezin te bezoeken. Eerst gaan we naar de supermarkt om een pakket met levensmiddelen te kopen van het geld dat ik heb mee gekregen hier uit Nederland voor het gezin. En ook hier een heel hartelijk en warm welkom. De hele fam is thuis, op de oudste dochter na. We hebben ook wat dingen mee genomen voor de kinderen uit Nederland en de kleinste vindt al snel de ballonnen!

Met hulp van Sanyi kunnen we wat dingen vragen en horen we dat de vader af en toe wat langer van huis is om in Kiév te kunnen werken voor zijn gezin. Ze hebben 7 kinderen, maar gaan daar zo liefdevol mee om, hartverwarmend om te zien en heel erg fijn dat we hier maandelijks een klein stukje aan bij kunnen dragen.

‘S middags gaan we naar de opslag en zien hoe ze daar alle spullen die o.a. wij verzenden daar uitzoeken, dat is best een hele klus telkens. Maar het is ook heel goed om te kunnen zien wat er vooral nodig is, maar ook wat niet nodig is of waar ze niets mee kunnen in het ziekenhuis, omdat aansluitingen niet passen of om een andere reden. We maken een nieuwe lijst en gaan hiermee in Nederland aan de slag.

“Heel toevallig” kwamen we Zoltie tegen op straat, hij is de zoon van Erzekanenie, de vrouw waar ik in 2004 twee weken gelogeerd heb. We lagen met 4 meiden op matrassen bij haar in de woonkamer…En ook dit is zo leuk, want het is voor haar natuurlijk een complete verrassing, maar gelijk ook bij haar de herkenning!

En dan loopt onze week Oekraïne ten einde, en is het de tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Wat hebben we veel gezien, wat een warme ontmoetingen, zinvolle gesprekken, en intens waardevolle ervaringen nemen we weer mee…

En hier gaan we verder met wat we al 14 jaar doen, helpen waar het zo nodig is, en dat maakt blij en heel erg dankbaar!

Alie